Niets is wat het lijkt

Lezersverhaal

30 november 2016 -

Niets is wat het lijkt

Vroeg in het voorjaar begint iedereen je al te vragen waar de vakantie naar toe gaat. Niet gaan is dus al geen optie meer, tenzij je een goed excuus hebt, maar Ab Seurt is nog gezond, ligt niet in een scheiding, slaapt niet onder een brug, dus heeft geen enkele redenen om te zeggen dat er dit jaar geen zomervakantie in zit. Dus dan toch maar weer naar Zuid Frankrijk of Italië en de tent achterin.

Vorig jaar ook weer weg geweest naar Zuid Frankrijk. Het was heet, heel heet. We zaten in de schaduw van een paar cipressen, die we op de camping vonden. De kinderen lagen in het zwembad of ernaast. We waren er al een week, maar door de hitte waren we nog nergens toe gekomen. Het strand was te ver weg. Het stadje in de buurt bood niets anders dan een supermarkt.

“Ik verveel me”, zei mijn vrouw. Nou moet ik oppassen! Als ik beaam dat ik me ook verveel, betekent dit opbreken en verder zoeken, waar de zon minder brandt en minder verveling is. Als ik het ontken, brand ik hier nog een paar dagen weg in die vuurbal aan de hemel, die je in de winter ontbeert en die je nu de hele dag pijnigt. Wijselijk antwoord ik haar helemaal niet en wacht op de volgende verzuchting van pijn en leed. Knappe stoelen hebben we ook al niet. Waarom lees je hier nooit over in de reisfolders? Gelukkig hebben we geen all-inclusive hotel geboekt, anders waren we nu een gevangene van de zon voor een hoop geld. Maar goed, de tent opbreken in die hitte doe je ook niet. Toch heb je het idee dat je zo weg kunt rijden, wat je overigens niet doet. Maar daar gaat het niet om. Alleen het idee telt nu. Mijn vrouw dacht hetzelfde. Dat krijg je na een heel lang huwelijk met dezelfde vrouw. “Laten we naar zee rijden en daar een hotelletje nemen voor een paar dagen.”
“Ben je gek geworden?” “Wat denk wat dat kost met 2 kinderen?” “Dan ga ik zonder jou!”
En verdomd, ze huurde een cabrioletje en nam de kinderen mee naar de kust, mij achterlatend op de camping. Tja, die kinderen wilden wel mee. Als je met de autosleutels rammelt, staan ze al bij de auto.

Stiekem hoopte ik dat het zou gaan regenen, maar dat zat er niet in. Ik dacht er niet over om mee te gaan. Ik had nee gezegd en dat moest vooral zo blijven. Geen vrouw en geen kinderen in de buurt geeft je plots zo’n gevoel van vrijheid. Alles kan en mag. Voor even maar. Een paar dagen, maar toch… Ik kreeg er best wel zin in.

De volgende dag vertrokken ze heel vroeg. Dat hoort erbij. Vakantiedagen zijn nu eenmaal altijd te kort. Ik heb ze uitgezwaaid en teruglopend naar onze, maar nu mijn tent, sloeg de verveling al bijna toe. Ik had er toch zin in? Waarin? Koken voor wie? Praten tegen je tentstokken? Ik sliep die nacht slecht. Miste ook die warme billen tegen mijn blote lijf, maar dat was nog lang niet alles.

Als ik nou eens de boel inpakte en een camping zocht vlakbij Cannes. Daar is van alles te doen. Mooie vrouwen, casino’s, terrasje pakken enz. enz. en met een beetje mazzel is er nog een naaktstrand in de buurt. Leve de vrijheid. Na een nacht woelen besloot ik de daad bij het woord te voegen en pakte de hele bende in. Ik vertrok laat, want ik wilde ’s nachts rijden. Zonder zon en zonder cabriolet een goede optie. Na 4 uur rijden over smalle wegen, die werden verlicht door stoplichten, kwam ik heel vroeg aan op een camping in de buurt van Cannes. Niet ver van het strand en ze hadden nog een plaatsje voor me op een helling, dus dat werd staande slapen. Maar ach. Ik heb al zoveel oorlogen meegemaakt. Ik had nu tenslotte een doel. Tent opzetten in de hitte. Cannes bekijken op slippers, terrasje pikken aan zee, zwemmen en zonnen op het strand en laat de boeren maar ploegen. Van mijn vrouw had ik alleen een sms'je gekregen dat alles goed ging. Gezond en goeie reis. Meer niet.
Toen de tent eindelijk stond, heb ik de volgorde maar omgedraaid en wilde ik die koele zee wel eens voelen op mijn verbrande, vervelde lijf. Zo gezegd, zo gedaan.

Direct naar het strand en alles uit. Gauw het water in en dat koele vocht om je lijf voelen is een verademing. Het was geweldig, totdat...ik de zee uitliep en daar van dichtbij twee bekende borsten zag. En de rest kende ik ook. Het geluid eromheen kwam me ook bekend voor. En totaal verbluft kon ik alleen een stomme zin uitbrengen als: “Sinds wanneer zwem jij in je blootje?” Zij totaal verbouwereerd antwoordde alleen maar: “En jij dan?”​​

Zo is het gekomen, dat we alleen nog maar bloot onze vakantie doorbrengen en over het hele gedoe wat er aan vooraf ging kunnen we nu alleen nog maar lachen.

Ab Seurt

Nieuws

Corona en NFN Open & Bloot: wat kun je van ons verwachten?

16 maart - Hierbij een iets andere update dan je van ons gewend bent. Je inbox en tijdslijn zullen inmiddels wel volstromen met mededelingen over het coronavirus.

Lees dit nieuwsitem
Nieuws

Najaarsactie 2019

01 september - Nog geen lid van NFN Open & Bloot? Dan mis je een hoop! Meld je nu aan en je bent de rest van 2019 gratis lid! Je betaalt nu slechts € 30,20 en bent dan t/m 2020 lid.

Lees dit nieuwsitem
Nieuws

Leef en laat leven! Nog meer zorgen voor Hellevoetsluis

22 juli - Het motto “Leef en laat leven” van de Naturisten Vereniging Hellevoetsluis komt in de nieuwste plannen van de gemeente lelijk onder druk te staan.

Lees dit nieuwsitem