Stilte

Lezersverhaal

3 maart 2011 -

Ik vertrek, jullie vertrekken, maar wij zijn vertrokken. Zoals zoveel Nederlanders bekroop ons ook het gevoel om voor onszelf te beginnen...

Door Bert en Wils
Mléčná Dráha

Stilte, maar met geluid, toch stilte, geen geronk of geraas. Getwitter (van echte twitteraars), het blaten van een kalf om haar moeder en de moeder weer om de stier. Maar toch stilte, geen auto of spoorwegen op de achtergrond. Wel wind door de bomen, geritsel van bladeren, maar geen fabrieken. Waar hoor je dat nog?

In Nederland wordt het zeldzaam. Te druk, te vol. Maar hier in het zuiden van Tsjechië is het de gewoonste zaak van de wereld. Sporadisch een tractor en dan is het meestal de eigenaar van de camping die een caravan plaatst. En voor de rest een natuurlijke rust.

Ik vertrek, jullie vertrekken, maar wij zijn vertrokken. Al 15 jaar geleden.

Zoals zoveel Nederlanders (99%) bekroop ons ook het gevoel om voor onszelf te beginnen. Dat werd allereerst een ecologische veehouderij/kaasmakerij in Groningen. In de begin tachtiger jaren. De opbrengsten waren voldoende om van te leven. De koeien en hun nakomelingen waren lief en productief, de kaas was goed en lekker. Het leven was mooi. Wij waren jong en tevreden. Maar het liep anders. Wwe kregen een gehandicapt kind en de zorg voor hem ging niet samen met het runnen van een eigen bedrijf. De keus was: of het bedrijf eruit, of de zoon in een inrichting. Dus: het bedrijf verkocht een jaartje voor een baasje gewerkt en vandaar in de WAO om fulltime de zorg op ons te kunnen nemen. Na zijn overlijden zijn we weer een tijdje in het reguliere werk terecht gekomen. Maar het bloed begon weer te kriebelen en toen ik werkloos raakte (ja ja, want het ging weer eens slecht in Nederland) besloten we om opnieuw voor onszelf te beginnen.

Om opnieuw een ecologisch veebedrijf te starten was financieel niet meer haalbaar. Via allerlei brainstormsessies (soms met geestverruimend vuurwater), van patatkraam tot lingeriewinkel (ja, in sessies kom je tot van alles) kwamen we uit bij een camping. Ja ja, een camping en dan ook nog eens een naturistencamping. Uiteraard een naturistencamping, daar waren we het direct over eens. We gingen wel voor het vriendelijke publiek. Maar waar begin je? Met het opstarten van het veebedrijf was dat niet zo moeilijk, gewoon bij de bank. Hallo, ik ben Bert en ik heb geen ervaring maar ik wil een ecologisch bedrijf starten en ik heb geld nodig, O.K?. Nee dus. (Ik was stom verbaasd). Maar bankje dertien (Rabo) was zo gek, zij geloofden in ons, wij ook. Maar nu hadden we de bank niet meer nodig, met de boerderij hadden we geld verdiend. Maar toch moet je iets of iemand er van overtuigen dat je een camping wil beginnen. Op dit punt haken de meeste mensen die voor zich zelf willen beginnen al af. Tussen dromen van wat je wilt en daadwerkelijk beginnen, zit een wereld van verschil.

Enfin, de camping, het was voor het internettijdperk. Dus eerst maar eens in de krant kijken wat er te koop was in Nederland. Nu, dat was er genoeg, maar je moest wel een hoop geld over (=te veel) hebben want de vraagprijzen waren van dien aard dat het nooit rendabel te maken was. Dan maar over de grens gekeken. Eerst naar Hongarije: veel goede verhalen gehoord, maar de mentaliteit viel een beetje tegen. Wij hadden daarover geen goed gevoel. En nu, gezien de politieke situatie daar, ook geen spijt van. Toen, na een tip, eens in Tsjechië gekeken. Dat was best wel een heel aardig land met een vriendelijke bevolking. Nou ja, het eind van het liedje was dat we iets kochten in een van de mooiste gedeeltes van Tsjechië: het Šumava-gebied, in Zuid-Bohemen. We hebben de camping Mléčná Dráha ( De Melkweg) genoemd, omdat de nachten hier zo helder zijn, de lichtvervuiling nihil en het stof in de lucht bijna afwezig. We kunnen de Melkweg als buitenlamp gebruiken en de maan als bouwlamp.
Het terrein bestond uit circa 10 hectare golvend terrein met een stuwmeertje en een beekje dwars door de toekomstige camping. Het bevatte een oude watermolen, die voor een groot gedeelte al herbouwd was tot pension. En, ik ga jullie er echt niet mee vermoeien, (daar komen jullie wel achter als jullie zelf een camping starten) maar na 10 jaar hard werken en verbouwen en investeren en onderhandelen met de overheid en nog meer hard werken en investeren (nu ook met de bank, want het valt altijd een beetje tegen) en nog meer hard werken hebben we nu een camping die af is. Alles is nu zoals we het gewenst hadden. Sanitair, bar, keuken, de omgeving, de stadjes enz. Gewoon de droom van een ieder die een camping wil beginnen.

Maar nu, na 15 jaar, rijst de vraag: hebben we er goed aan gedaan om uit Nederland te vertrekken?

Om te beginnen hadden we het voordeel dat we geen jonge kinderen hadden. Onze pubers zijn hier wel vaak geweest. Ook de eerste jaren hebben ze veel en met plezier geholpen maar ze zijn nooit gedwongen geweest om naar het buitenland te verhuizen. Want dat is heel moeilijk voor kinderen. Als ik van mijn zelf uitga: ook ik verlang nog wel eens naar het huis waar ik geboren ben.
De eerste jaren woonden wij ´s winters nog in Nederland om bij te verdienen en voor de kinderen. Nu wonen we het gehele jaar in een van de mooiste gebieden van Europa en zomers het hele seizoen op een camping. Wie wil dat niet? Het is vaak hard werken, maar we hebben ook heel veel plezier met de gasten en ons Tsjechisch personeel en Hollandse vrijwilligers.´s Winters verandert het hier door de vele sneeuw in een wintersportgebied, waar we dan verder gaan met ons pension/groepsaccommodatie Na Samotach. Daarnaast hebben we ook veel tijd om te langlaufen/skiën of wandelen. Alleen al om de camping is er een 40km groot wandelgebied.
Met kinderen, familie en vrienden hou je tegenwoordig gemakkelijk contact door middel van e-mail, video-skype, of door gewoon nog even ouderwets te bellen, of nog leuker, een handgeschreven brief. (Voor de jongeren, een handgeschreven brief is, in tegenstelling wat het woord doet vermoeden niet met de hand geschreven maar met een pen en een pen is… ach, vraag het je ouders maar even).

Maar er zitten ook nadelen aan het vertrek naar het buitenland. Dezelfde kinderen, familie zie je absoluut minder en sommige vriendschappen verwateren door de afstand. Ook de taal blijft lastig. Je zult nooit echt de finesses van een vreemde taal leren kennen om via een bijna onhoorbaar taalgrapje of een nuance/verbuiging precies te zeggen wat je bedoelt. Andersom komt wel voor: precies zeggen wat je juist niet bedoeld had. Nu zal dat met Germaanse talen voor Nederlanders wel anders zijn dan met Slavische of Romaanse talen. Met andere woorden, je wortels liggen in je geboorteplaats en je bent, hoe dan ook, een beetje ontworteld. Wij zijn zelfs meer Nederlander geworden dan we waren.

Wel hebben wij een camping en pension, dus ook veel aanloop en kunnen we veel Nederlands spreken. Dat is ook met internet en schoteltelevisie, de wereld is kleiner geworden en je hoeft als Nederlander geen afscheid van je land en taal te nemen, wat vroeger met emigratie wel zo was.
Wij zijn altijd al een beetje zwervers geweest: we hopten van de ene baan naar de andere, van het ene huis naar het andere. Maar nu we al 15 jaar in het buitenland wonen, kijk ik ook wel eens naar mensen die nog in het ouderlijk huis wonen of in dezelfde straat en dan vraag ik mij af: wie is er meer tevreden en gelukkig? Wij, die veel meegemaakt hebben, veel mensen hebben leren kennen, wij, wiens leven absoluut niet saai is geweest? Of zij, die iedere steen, boom, hond, kat, mens, kind en taal kennen plus het gevoel en veiligheid uit hun omgeving hebben? Ik denk dat dat best een belangrijke vraag is die je je zelf moet stellen voordat je vertrekt naar het buitenland.

Nieuws

Corona en NFN Open & Bloot: wat kun je van ons verwachten?

16 maart - Hierbij een iets andere update dan je van ons gewend bent. Je inbox en tijdslijn zullen inmiddels wel volstromen met mededelingen over het coronavirus.

Lees dit nieuwsitem
Nieuws

Najaarsactie 2019

01 september - Nog geen lid van NFN Open & Bloot? Dan mis je een hoop! Meld je nu aan en je bent de rest van 2019 gratis lid! Je betaalt nu slechts € 30,20 en bent dan t/m 2020 lid.

Lees dit nieuwsitem
Nieuws

Leef en laat leven! Nog meer zorgen voor Hellevoetsluis

22 juli - Het motto “Leef en laat leven” van de Naturisten Vereniging Hellevoetsluis komt in de nieuwste plannen van de gemeente lelijk onder druk te staan.

Lees dit nieuwsitem