Texel

Lezersverhaal

18 april 2016 -

Het is nog donker als ik ’s morgens in alle vroegte van huis wegrijd. Het is maandag 3 augustus. Mijn doel is de eerste oversteek van Den Helder naar Texel.

Door Hans Eijsermans.

Het is nog donker als ik ’s morgens in alle vroegte van huis wegrijd. Het is maandag 3 augustus. Mijn doel is de eerste oversteek met de Teso-boot van Den Helder naar Texel om 06:30 uur. Het is inmiddels een traditie geworden deze jaarlijkse strandwandeling: een morgen van rust, natuurbeleving en overpeinzingen; helemaal alleen met jezelf. Al m’n leven lang bezoek ik jaarlijks Texel en ben er om verschillende redenen aan verknocht. Deze wandeling die ik ooit heb uitgestippeld is grotendeels naturistisch te lopen. Het is immers vroeg en afgelegen…

Kort voor vijven kom ik bij de Teso op het havenplein in Den Helder aan. De auto parkeer ik deze keer op slechts tientallen meters van de loketten. Deze zijn zelfs nog dicht en nog slechts 3 andere te voet zijnde reizigers wachten ook op deze oversteek. Er is dus alle tijd om zo meteen een kaartje voor de overtocht te kopen en te wachten op het arriveren van de veerboot. Kort na half zeven vertrekt de boot en vijfentwintig minuten later verlaat ik aan bakboordzijde de Dokter Wagemaker en loop direct schuin linksaf voor het restaurant en langs de fietsenstalling naar het duinpad. Ik volg het duinpad niet maar loop direct naar beneden totdat ik aan de waterkant sta recht tegenover de marinebasis aan de Mokbaai. Alle andere passagiers hebben hun weg vervolgd met auto, bus of fiets via de Pontweg naar het noorden. Waar ik nu sta zie ik geen mens…

In tegenstelling tot andere jaren heb ik besloten om direct vanaf dit punt de wandeling naturistisch te beginnen want voorheen ontdeed ik me pas van het laatste textiel als ik het duingebied inliep aan de andere kant van de baai. Het weer is mooi maar nog een beetje fris op dit tijdstip. Er is nauwelijks wind. Als ik me helemaal voorbereid heb start ik de wandeling: het is twee minuten voor zeven.

Ik loop eerst langs de waterkant over de basaltblokken en het zand. Even later stijg ik even en kom op een geasfalteerd pad terecht. Het is stil, alleen het gekwetter van de vele vogels en vooral de meeuwen is hoorbaar … Even later beklim ik de aan mijn linkerhand gelegen dijk en loop tussen de schapen verder. Een blik naar rechts laat me genieten van de prille zon en het zicht op het Hoornder Nieuwland, de Kuil en verder weg Den Hoorn, prachtig en idyllisch. De schapen laten me ongemoeid en kijken me met een schaapachtige J blik aan en grazen dan onverstoord verder. Aan het eind van de dijk klim ik over het hek en daal af naar de grens van het beschermde natuurgebied. Aan het eind van dit pad sta ik weer op het asfalt in de bocht van de Mokweg. Deze draait om de baai heen en voert me weer oostwaarts. Het is maar enkele tientallen meters lopen totdat ik weer de weg kan verlaten en het natuurpad langs het vogelbroedgebied kan vervolgen. Het is nog steeds stil om me heen. Het pad komt uiteindelijk weer uit op de Mokweg die richting de Joost Dourleinkazerne loopt. Na enkele honderden meters de openbare weg gevolgd te hebben steek ik bij het natuurpad de duinen in. Het is dan net vijf over half acht geweest als ik dan midden in de prachtige natuur oostelijk van de Horspolders sta. Het slingerende pad volgend loop ik zuid-zuidoost richting strand en kom dan aan de waterlijn uit ergens tussen paal 3 en 4. Inmiddels heb ik 50 minuten gelopen. Staand aan de waterlijn overzie ik het Marsdiep en zou bijna de overkant kunnen raken. Om me heen kijkend zie ik het natuurgebied de Hors met zijn ongekende leegte en rust: niemand te zien. De kentering is nog niet zo lang geleden geweest en ik weet dat het opkomend water is. De wandeling vervolgend maak ik nog dankbaar gebruik van het stevige zand en vorder gestaag. Klokslag acht uur bereik ik paal 5. Een ideaal punt om de camera hierop te plaatsten en met de zelfontspanner wat plaatjes te maken. Regelmatig vliegen vele meeuwen, geschrokken door mijn aanwezigheid, schreeuwend op. Verder hoor ik niets behalve de licht ruisende zee, kalm en vlak. Rond kwart voor negen bereik ik het meest zuidwestelijke puntje van Hors. Ik meet dat rijdstip af aan de veerboot die op gezette tijden de haven van ’t Horntje verlaat. De kustlijn buigt richting noordoost en even later ben ik het zicht op het Marsdiep kwijt. De vloedlijn is relatief schoon maar er liggen dit seizoen erg veel hopen schelpen en zgn. scheermessen. Zo nu en dan een kwal maar relatief weinig drijfhout of ander afval. Dat was wel eens anders. Na enige tijd wordt het strand smaller en doemen de beschermende duinen op en bereik ik paal 8 waar even later halverwege de strandbreedte het gele bord staat met daarop in 4 talen ‘Naaktstrand’. Het voegt niets toe aan mijn wandeling en loop lekker door. Het is dan negen uur. Een kwartier later kom ik ter hoogte van de eerste strandoverslag Paal 9. De eerste badgasten, een naturistisch vader met twee aangeklede kinderen en echtgenote van Duitse herkomst zijn de eerste mensen die ik tegenkom. Andere jaren was het bij Paal 9 nog uitgestorven rond dit tijdstip maar de mooie weersvoorspelling lokt recreanten. Mooi toch? Het opkomend water en het smaller wordend strand dwingen me over het rulle zand vlak voor de bewakingspost voorbij te lopen. Behalve dat het zwaar loopt heb ik weinig trek om commentaar te krijgen van de studenten van het USC. Ze staan bij mij niet bepaald bekend als sociaal communicatief of tolerant. Ik sla een handdoekje om en loop lekker door. Zodra ik het bewakingsgebied voorbij ben laat ik het handdoekje vlug weer vallen. Even later kom ik een vroege wandelaar tegen die stoïcijns doorloopt ondanks mijn goedenmorgenwens. De komende drie kilometer lopen zwaar door het droge zand en almaar proberend op het vaste zand te lopen word ik regelmatig verrast door golfslagen die mij onbedoeld natte schoenen en sokken opleveren. In het begin droogt dat vlug op, de zon is in de tussentijd immers lekker warm geworden en zo af en toe voel ik een heerlijke bries uit het zuidwesten op mijn blote rug. Vlak voor Paal 12 wordt het strand weer wat breder en ik herhaal de handdoekexercitie. Als ik ook hier het bewaakt gebied ruim voorbij ben neem ik even pauze. Het zal ongeveer kwart voor tien zijn en er is al ruim 15 kilometer afgelegd. Het was al wat drukker bij de zo juist gepasseerde duinoverslag en ik houd er rekening mee dat, ondanks het toenemende aantal wandelaars, de komende drie kilometer de laatste naturistische kilometers zullen zijn. Vlak voor Paal 15 verruil ik het handdoekje voor mijn zwemshorts. Het zand is hier wat gemakkelijker te belopen maar ondanks dat voel ik dat de tocht wat zwaarder gaat worden. Toch ben ik al vlug bij Paal 17. Hiervandaan start elk jaar in juni het beroemde zeilrondje voor catamarans, ‘De Ronde van Texel’. Zoals te verwachten is het hier al aardig druk en moet ik tussen de badgasten laveren om mijn weg langs de waterlijn te vervolgen. Dat komt me uiteindelijk weer te staan op behoorlijk natte sokken en schoenen. Dus besluit ik toch maar mijn schoenen en sokken uit te doen en wel om twee redenen: allereerst kan ik dan voortdurend door het water op het stevige zand lopen, ten tweede heb ik weinig zin in blaren.

De laatste 3 kilometers vallen uiteindelijk best mee en na vier uur en twintig minuten bereik ik mijn doel: een lekkere stoel op het terras van restaurant Noordzee op de top van het duin ter hoogte van Paal 20. Ik beloon me zelf met hun heerlijk zelf gebakken, en nog warme, appelgebak, met slagroom natuurlijk, en een glas Radler … Ik neem natuurlijk de tijd om even bij te komen na deze 23160 meter. Voldaan kijk ik terug op een mooie geslaagde morgenwandeling … maar de rust en stilte van de Hors heb ik toch liever dan de bedrijvigheid van de Badweg en het strand bij Paal 20 – ik kijk nu al uit naar het volgende jaar…

Nieuws

Corona en NFN Open & Bloot: wat kun je van ons verwachten?

16 maart - Hierbij een iets andere update dan je van ons gewend bent. Je inbox en tijdslijn zullen inmiddels wel volstromen met mededelingen over het coronavirus.

Lees dit nieuwsitem
Nieuws

Najaarsactie 2019

01 september - Nog geen lid van NFN Open & Bloot? Dan mis je een hoop! Meld je nu aan en je bent de rest van 2019 gratis lid! Je betaalt nu slechts € 30,20 en bent dan t/m 2020 lid.

Lees dit nieuwsitem
Nieuws

Leef en laat leven! Nog meer zorgen voor Hellevoetsluis

22 juli - Het motto “Leef en laat leven” van de Naturisten Vereniging Hellevoetsluis komt in de nieuwste plannen van de gemeente lelijk onder druk te staan.

Lees dit nieuwsitem